Levenslessen van Brikkie

In 2019 rijd ik mijn toenmalige auto in de prak.
Ik zit midden in een badkamerverbouwing en heb niet veel geld over om een andere auto te kopen.
Zo komt Brikkie in mijn leven. Een oud import-autootje. Met een schade-verleden. Ramen die met een zwengel open gedraaid moeten worden. Drie (!) sleutels. 1 sleutel om de deur van de bestuurder open te maken (de andere deuren kunnen alleen van binnenuit open gemaakt worden), 1 sleutel voor de kofferbak en 1 sleutel om de auto te starten.
Meer kan ik op dat moment niet betalen en ik ben blij dat ik toch een auto heb. Maar ergens heb ik een onbestemd gevoel. Ergens vertrouw ik deze auto niet volledig. 

Dat onbestemde gevoel wordt angst, als ik met Lief voor de eerste keer naar Italië rijd.
Lief stelt voor om, in plaats van de tunnel, de Gotthardpas te nemen. Mijn avontuurlijke IK heeft daar wel zin in: JA. Heerlijk de hoge bergen over.
Maar…… kan Brikkie dat wel? Brikkie, helemaal vol geladen plus 2 zware fietsen achterop. Ik kan het me niet voorstellen.
In mijn verbeelding zie ik Brikkie langzaam achteruit zakken, bergaf, tegen de auto's achter ons aan, in plaats van bergop.
Rationeel weet ik echt wel dat dit onzin is. Natuurlijk kan een auto, ook Brikkie, de berg op.
Dus ik kies voor het avontuur: de weg over de bergen. Wat is dat genieten, daar onderweg naar en bovenop die top (en soms zit ik op de bijrijdersstoel gespannen mee te duwen, om Brikkie naar boven te krijgen). Zo mooi, die uitzichten.
Bovenop de top ben ik trots op Brikkie: dat heeft 'ie hem toch maar mooi geflikt.

Brikkie blijft trouw dienst bewijzen. Jaar na jaar. Kilometer na kilometer.
Met altijd die ondertoon van angst. Maar elke keer flikt Brikkie het. En elk jaar komt ‘ie weer keurig door de APK.
 
Eind december 2025: ik verkoop Brikkie. Bijna 200.000 op de teller. Ik geloof echt dat Brikkie bijna aan het eind van zijn levensduur is.  
Afscheid van Brikkie. Wat ben ik trots. Hij heeft het geflikt: zoveel jaren trouwe dienst geleverd.
Maar wat is dat nou, wat ik allemaal op Brikkie heb geprojecteerd? Waar gaat dit werkelijk over?
Nu, na het afscheid van Brikkie, weet ik het. 

In de zwangerschap en bevalling, zijn er een aantal momenten die belangrijk zijn. Die een stempel drukken op je oorspronkelijke blauwdruk. Brikkie laat mij zien wat mijn imprint op het 'moment van ontdekking' is geweest. Mijn ouders krijgen, als mijn moeder bijkomt uit een operatie, te horen dat mijn moeder zwanger is. Dat ik er ben. Maar dat de kans groot is dat ik in een miskraam zal eindigen.
Een moment, dat zo feestelijk kan zijn, verloopt heel anders. 

Deze gebeurtenis heeft een splitsing in mij veroorzaakt:
1. De verbroken verbinding, het verbroken vertrouwen.
Mijn levenskracht en levenswil worden beantwoord met 'dat vertrouwen we niet'. Door de boodschap aan mijn ouders 'dit kindje redt het waarschijnlijk niet, hecht je maar niet' wordt de verbinding verbroken. Ik voel me moederziel alleen.
Ongelooflijk is het, hoe vaak deze situatie zich in mijn leven, in verschillende vormen, met verschillende mensen, herhaalt.
Hier ligt mijn oud zeer, mijn gewonde hart;
2. Het deel van mij dat zich identificeert met de gevolgen van deze boodschap voor mijn ouders: angst en stress. In de symbiose tussen foetus en moeder, is alles wat moeder voelt, 'eigen' voor de foetus. Er is nog geen ik en jij.
Terwijl ik behoefte heb aan koestering, aan vertrouwen in een fijne toekomst, krijg ik de boodschap 'angst'.
Deze angst, niet van mijzelf, nestelt zich (middels stresshormonen in het bloed van mijn moeder via de navelstreng) diep in mijn zenuwstelsel. Ze leeft keer op keer op. Zoals nu met Brikkie. Mijn overleving is 'zijn zoals mijn ouders destijds': bang, geen vertrouwen, een gesloten hart;
3. En tenslotte is er mijn authentieke IK, met een enorme levenskracht. Die de operatie van mijn moeder overleefd heeft. Die levensenergie en -vreugde heeft.
Mijn ziel, mijn spirit. Die kiest voor avontuur, die kiest vanuit vreugde, die leeft vanuit haar open hart. 
 

Nu zie ik, hoe ik de angst van mijn ouders, het geen vertrouwen hebben op een goede afloop, op Brikkie heb geprojecteerd. Hoe ik reageer zoals mijn ouders destijds. Zoals mijn ouders niet durfden te vertrouwen op mijn levenskracht, op mijn capaciteiten. Zoals anderen later, geen vertrouwen hadden in mij, zo heb ik geen vertrouwen in Brikkie.
Brikkie heeft mij laten zien, dat ik zelf dader ben geworden. 

Nu is Brikkie verkocht. Grote dank Brikkie, voor al je trouwe diensten, voor deze levensles.
Niet Brikkie is aan het eind van zijn levensduur (die staat gewoon weer te koop bij een dealer).
Mijn daderschap is aan het eind van zijn levensduur. 
Ik heb een nieuwe (tweedehands) auto. Jonger, flitsend kleurtje. Rijdt soepel. Elektrische ramen en elektrische deurvergrendeling. En nog allerlei andere nieuwigheden die Brikkie niet had. Ik heb alle vertrouwen in mooie jaren samen. Ik heb alle vertrouwen in mijzelf, dat ik dit daderschap, deze angsten, achter me kan laten.
Vol overgave stap ik, vanuit mijn authentiek ik, in mijn auto (nog zonder bijnaam) op weg naar nog veel meer mooie avonturen en levenservaringen. Binnenkort weer naar Italië. Ik heb er zin in.

(het plaatje hiernaast komt van de website van Interakt: het trauma transformatie model. 
Het laat zien hoe we innerlijk splitsen als gevolg van onverwerkt oud zeer. En hoe we daarvan kunnen helen. Door het ontsluiten van het overlevingspatroon, het ontmoeten van het oud zeer en het ontwikkelen en ondersteunen van het open hart, je authenticiteit. Niet lineair, maar telkens dieper op nieuwe lagen. Met dit model werk ik in mijn praktijk.)
 

Voor de rest van mijn nieuwsbrief, zie https://mailchi.mp/5c7d4166c6f8/levenslessen-van-brikkie