Mevrouw Gedreven neemt het over

Italië, het land waar ik binnen de kortst mogelijke tijd in de overgave kom. Waarin er, al fietsend langs zee en in de bergen iets in mij gebeurt. In mijn hoofd opent een luikje. Waardoor ik naar buiten vlieg: Vrij.
Zwemmen, fietsen en lekker eten. Werk, vanuit volledige vrijheid, online en hier op locatie.
Ik stroom, mijn levensstroom blijft mij voeden. Ik ervaar schoonheid in mijn dagelijkse leven en dat voedt mijn geluk, mijn genieten. La dolce vita.

Zo anders is het deze keer.
Ik heb drukke maanden achter de rug. En ook voor Italië is de agenda vol. Met online afspraken en ook weer meerdaagse intensieve begeleiding hier op locatie.
Een volle, bloeiende praktijk, met een wachtlijst voor nieuwkomers. Dat ziet er mooi en succesvol uit. En dat is het ook.
Er is echter ook een grote Maar.
 
Zonder dat ik het door heb, heeft ‘Mevrouw Gedreven’ de regie over mijn leven overgenomen van mijn authentieke Ik. Ergens in de winter al.
En ook voor hier, in Italië, heeft Mevrouw Gedreven veel plannen. Naast het werk, wil zij heel veel fietsen. Want fietsen is dè remedie om het gevoel van ultieme vrijheid te bereiken, denkt zij.
Ondanks dat we hier al 5 jaar komen, is er nog zoveel te ontdekken. Een hele wensenlijst ligt klaar.

Dus ik werk. Ik zwem. Ik fiets. Naar de mooiste plekken. En ja, ik geniet.
Maar de ontspanning blijft uit. Het luikje in mijn hoofd blijft dicht. En het genieten is minder intens. Ik stroom niet.
Enigszins gefrustreerd, dat het niet lukt om me werkelijk vrij te voelen, het gevoel van flow te vinden, ga ik nog meer fietsen.
En echt, ik vind het heerlijk om naar de top van een berg te fietsen en om op die top te staan. Maar dit jaar ben ik meer bezig met zo hard mogelijk fietsen, in een zo laag mogelijke ondersteuning van mijn elektrische fiets, dan met de mooie weg er naar toe.
Pffft, wat vermoeiend. Mijn lijf begint te protesteren. Ik heb steeds langere hersteltijd nodig.
 
In de Giardini Botanici Hanbury overvalt mij een intense vermoeidheid.
En besef ik: IK heb iets anders nodig.
Dit prestatiegerichte fietsen, dit is niet wie IK werkelijk ben !

Hier ontdek IK dat ‘Mevrouw Gedreven’ al langere tijd aan het stuur zit.
Mevrouw Gedreven is in mijn jeugd ontstaan: IK word niet gezien voor wie IK werkelijk ben. Mijn prestaties worden wel gezien. Die worden belangrijk gevonden. En daardoor word ik gedreven. Gedreven om te presteren. Want dan word ik gezien, hoor ik erbij. Hele legitieme redenen voor het ontstaan van Mevrouw Gedreven.
 
Mevrouw Gedreven heeft echt mooie kwaliteiten. Dankzij haar doorzettingsvermogen en vol energie ergens voor gaan, heb ik veel bereikt. 
Maar nu is haar rol te groot. Terwijl er geen enkele reden meer is om haar zo’n grote rol in mijn leven te geven. Want inmiddels mag IK er echt zijn van mezelf (en anderen) en ben ik heel gelukkig met mijn IK.
 
IK zie en voel nu mijn Lijf. Dat aangeeft dat het veel teveel is, al deze gedrevenheid. Mijn Lijf, dat intens vermoeid is en niet meedoet in het genieten.  
Terwijl zowel lijf als genieten een belangrijke plek in mijn leven verdienen.

IK heb weer de regie over mijn leven te nemen. En mijn Lijf, met het lijfelijke genieten èn mijn Gedrevenheid een eigen plek en aandeel in mijn leven geven. Zodat ik weer in balans kom.
 
Zo bedacht, zo gedaan.
De volgende fietstocht. Weer een aardig pittige rit in de bergen. IK besluit het anders te doen. Langzamer fietsen en een hogere ondersteuning. Mevrouw Gedreven zit enigszins knarsetandend op de bagagedrager. Oude stemmen weerklinken: dat kan toch wel harder.
IK hoor je, Mevrouw Gedreven. Maar Nee, IK hoef niet harder. Er is niemand die daar bovenop die berg staat te applaudisseren. Prestaties zijn niet meer nodig om gezien te worden.
En nog belangrijker: IK wil genieten.
 
Wat een prachtige route door de bergen. In een hoge ondersteuning flierefluit ik naar boven. En in plaats van dat mijn Lijf reageert met vermoeidheid, reageert mijn Lijf met tranen in mijn ogen van bloeiende bloemetjes en het gekwetter van de vogeltjes. Kippenvel van geraaktheid door de schoonheid van de bergen. En een stilte in mij, gelijk aan de sereniteit van de natuur.

Ja, IK ben er weer. Ik voel het in mijn Lijf en in mijn Genieten. Ik heb weer innerlijke rust.
Wat een prachtig begin van mijn vakantie, vanaf komend weekend.
Want na 8 weken werken, dobberen in zee, fietsen en lekker eten hier in Italië, sluit ik mijn verblijf hier af met nog 2 weken vakantie. Geen werk, maar wel dobberen in zee, fietsen en lekker eten.

Voor de rest van mijn nieuwsbrief, zie: https://mailchi.mp/4648d16d1d45/mevrouw-gedreven-neemt-het-over